Hier ben ik dan.
Vandaag wordt een oude droom werkelijkheid. Een droom die er meer dan een jaar over gedaan heeft om beetje bij beetje vorm te krijgen. Er zijn heel wat slapeloze nachten vol gepieker en getwijfel aan vooraf gegaan, veel papieren die ingevuld moesten worden, veel stresserende deadlines, en dan dat onvermijdelijke afscheid.
Maar ondanks dat alles weet ik heel zeker dat ik deze stap moet zetten.
Zo zei R. me een tijdje geleden heel oprecht: “An, je hebt gelijk. Je móet dat doen. Ik heb zoiets nooit gedaan, en ik heb daar nu spijt van.”
Bedankt, R., voor de juiste zin op het juiste moment. Bedankt aan iedereen voor de schouderklopjes en berichtjes die me telkens weer wat meer vertrouwen gaven.
En bedankt, jeweetwelwie, voor al die duwtjes in mijn rug, wanneer ik even tegenwind kreeg.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Dag Anneke
BeantwoordenVerwijderenBen wat laat, hoop dat je dit ontvangt (voor mij nieuw hoor al dat geblog).
Wou je even laten weten dat ik je bewonder en je keuze enorm respecteer. Chapeau!
Al heel lang geen contact meer gehad, zeker niet uit onverschilligheid of vergetelheid, maar overrompeld door job en amper tijd voor sociale contacten. Fout, ik weet het. Vandaar mijn bewondering voor je. Hoop je verdere avonturen te volgen en, wie weet, als je terug bent, opnieuw een interventietje op school (zij het bij een andere collega?)
Knuf
Tine