Op dinsdag zit ik in de bibliotheek te werken. Ik ben er bezig met het opruimen en inventariseren van een stapel kledij, geschonken door een grote kledingzaak. Pato komt binnen, en vraagt me of ik al een paar schoenen beschikbaar heb, schoenmaat 35.
De schoenmaat van Alexis.
Alexis is een klein, tenger jongetje met diepe, zwarte ogen. Hij is amper acht jaar oud; veel te jong om naar CHICOS te komen. We hadden hem ’s ochtends gevonden, terwijl hij lag te slapen op de drempel van het Centro de día. Blootsvoets.
De begeleiders lieten hem binnen en probeerden hem een ontbijt te geven. Zonder resultaat, want Alexis was met geen stokken wakker te krijgen. Hij had de nacht doorgebracht op straat, in het centrum van de stad.
De hele nacht probeerde hij zich bezig te houden, om toch maar niet in slaap te vallen. Hij kende immers de wet van de straat: wie in slaap valt, wordt bestolen van het weinige dat hij heeft. Op een bepaald moment moet de vermoeidheid toch de bovenhand gehaald hebben, want ’s ochtends werd Alexis plots wakker… zonder schoenen.
Terwijl we enkele sportschoenen aan zijn voeten proberen te passen, zakt het jongetje steeds weer onderuit. Hij kan onmogelijk wakker blijven, zijn ogen blijven gesloten. Misschien beseft hij niet eens wat er aan het gebeuren is. We vinden uiteindelijk een paar schoenen dat hem past, en Pato brengt hem terug naar de eetzaal, waar hij als een blok verder slaapt.
Nog geen minuut later komen vier jongens al duwend en trekkend de bibliotheek binnen. Ze willen ook wel een paar nieuwe sportschoenen. We leggen hen uit dat het Centro de día geen kleren cadeau geeft, maar wel uitleent aan kinderen die het echt nodig hebben. Een moeilijk te begrijpen boodschap, zo blijkt, want daarop neemt Nico een van zijn slippers in zijn handen, en scheurt het riempje stuk. “Nu heb ik ook nieuwe schoenen nodig.”
De jongeren die op straat leven, zijn even gevoelig als gelijk welke andere aan mode en aan de “waarden” die de kapitalistische wereld hen opdringt. Wie splinternieuwe Nikes draagt, krijgt heel wat aanzien.
Wie blootsvoets door de straten dwaalt, heeft niet eens meer zijn eigen waardigheid.
De schoenmaat van Alexis.
Alexis is een klein, tenger jongetje met diepe, zwarte ogen. Hij is amper acht jaar oud; veel te jong om naar CHICOS te komen. We hadden hem ’s ochtends gevonden, terwijl hij lag te slapen op de drempel van het Centro de día. Blootsvoets.
De begeleiders lieten hem binnen en probeerden hem een ontbijt te geven. Zonder resultaat, want Alexis was met geen stokken wakker te krijgen. Hij had de nacht doorgebracht op straat, in het centrum van de stad.
De hele nacht probeerde hij zich bezig te houden, om toch maar niet in slaap te vallen. Hij kende immers de wet van de straat: wie in slaap valt, wordt bestolen van het weinige dat hij heeft. Op een bepaald moment moet de vermoeidheid toch de bovenhand gehaald hebben, want ’s ochtends werd Alexis plots wakker… zonder schoenen.
Terwijl we enkele sportschoenen aan zijn voeten proberen te passen, zakt het jongetje steeds weer onderuit. Hij kan onmogelijk wakker blijven, zijn ogen blijven gesloten. Misschien beseft hij niet eens wat er aan het gebeuren is. We vinden uiteindelijk een paar schoenen dat hem past, en Pato brengt hem terug naar de eetzaal, waar hij als een blok verder slaapt.
Nog geen minuut later komen vier jongens al duwend en trekkend de bibliotheek binnen. Ze willen ook wel een paar nieuwe sportschoenen. We leggen hen uit dat het Centro de día geen kleren cadeau geeft, maar wel uitleent aan kinderen die het echt nodig hebben. Een moeilijk te begrijpen boodschap, zo blijkt, want daarop neemt Nico een van zijn slippers in zijn handen, en scheurt het riempje stuk. “Nu heb ik ook nieuwe schoenen nodig.”
De jongeren die op straat leven, zijn even gevoelig als gelijk welke andere aan mode en aan de “waarden” die de kapitalistische wereld hen opdringt. Wie splinternieuwe Nikes draagt, krijgt heel wat aanzien.
Wie blootsvoets door de straten dwaalt, heeft niet eens meer zijn eigen waardigheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten