Het afscheid van Mauro

Op het einde van het middagmaal roept Marcela alle chicos en begeleiders bijeen in de eetzaal. “Vandaag”, zo begint ze, “is een belangrijke dag, want vandaag is de laatste dag van Mauro in het Centro de día.”
Mauro vierde in januari zijn zeventiende verjaardag. En, wat belangrijker is, tegelijkertijd vierde hij ook het behalen van zijn diploma in de lagere school. Apetrots vertelde hij me al verschillende keren dat hij nu de middelbare school zou beginnen, en hard zou werken om boekhouder te worden.
Tijdens het afscheidsfeestje vertelt Marcela dat de weg om dit te bereiken niet makkelijk was. “Er zijn veel ruzies, geschreeuw, en heel veel gesprekken aan vooraf gegaan. Maar wij zijn steeds blijven geloven dat jij dit kon bereiken.”
De andere chicos, gewoonlijk zo rumoerig, luisteren geïntrigeerd. “Ik wou dat ik op jou plaats stond”, zegt David, een jongen van 24 jaar, “maar ooit zal ik daar ook geraken”.
Mauro krijgt een foto cadeau als herinnering aan zijn aanwezigheid in het Centro de día, en de kleinsten geven hem een tekening die ze samen gemaakt hebben. Wanneer hij het woord krijgt, vertelt hij dat hij het Centro de día en de mensen die hij er leerde kennen, zal missen. Dat hij wel eens op bezoek zou komen, als hij in het middelbaar uit de les gezet wordt voor slecht gedrag.
Maar vooral dat hij erg trots is op zichzelf.

María - deel 2

Vorige maand postte ik een portret van María, een meisje met een zwaar verhaal. 14 jaar oud, overdosis poxi, breuk met de ouders, cocaïnegebruik, en naar we vermoeden, prostitutie als een van de vormen om te overleven.

Maar in het Centro de Día vertoeft María in een heel andere omgeving. Als ze op straat geslapen heeft, kan ze zich 's ochtends douchen, en andere kleren aantrekken. Ze kan ontbijten, en van de vrije tijd gebruik maken om naar muziek te luisteren, om te praten met haar vriendinnen of om bij de begeleiders haar verhaal te doen. Daarna gaat ze naar het atelier. Ze volgt een opleiding handwerk, en leert er hoe ze kaarsen, zeepjes, beeldjes, vazen enz. kan maken om te verkopen op de markt. Voor het eerst in haar leven heeft ze een toekomstplan, iets om naar uit te kijken. Tijdens de workshops praat ze gezellig met de medeleerlingen en de twee begeleidsters, die haar met veel geduld, liefde en vertrouwen benaderen. Hier kan ze rustig zichzelf zijn, zonder de gevaren van de straat te vrezen.En op het einde van elke maand krijgt María haar beurs mee naar huis. Op die manier hoeft ze niet op straat te gaan werken om rond te komen.

Bedankt aan iedereen die bijgedragen heeft aan de donatie die ik kon meenemen naar hier, dankzij de Kerstmarkt op school en de verkoop van wenskaartjes. Geniet even van de foto’s hiernaast. Jullie hebben dit mee mogelijk gemaakt.

Dweilen met de kraan open

Ik zit op de bus van Buenos Aires naar Rosario, mijmerend over de voorbije vakantieweken vol natuur, rust en heerlijk samenzijn met J.
Wanneer we Rosario binnenrijden, word ik bruusk terug met mijn twee voeten op de grond gezet. De weg gaat door Zona Sur, een sloppenwijk waar veel van de kinderen van CHICOS vandaan komen. Ze wordt afgebakend door een luxueuze villawijk aan de ene kant, en een enorme vuilnisbelt aan de andere kant.
De ‘huizen’ hier bestaan uit aan elkaar getimmerde golfplaten van alle kleuren en maten. Ze zijn zo klein en amorf, dat het moeilijk te zeggen is waar het ene huis eindigt en het andere begint. Ramen, deuren of vloerbedekking zijn er niet. Bij sommige huizen ontbreekt zelfs het dak.
Het werd waarschijnlijk afgerukt tijdens een hevige storm, zoals er hier in de zomer wel vaker zijn. Dan valt de regen genadeloos met bakken deze huisjes binnen. Ze verandert de grond in een modderpoel, en de ‘straten’ in kolkende riviertjes. De bewoners blijven verweesd achter, hun weinige huisraad en kleren zijn doorweekt.
De dag na zo’n noodsituatie worden alle gemeentebedienden ingeschakeld om in de sloppenwijken bonnetjes uit te delen. Met zo’n bonnetje kunnen de getroffen bewoners dan gratis nieuwe golfplaten afhalen.
Tot de volgende storm.
Ik kan geen betere illustratie vinden van de uitdrukking “dweilen met de kraan open”.