Op het einde van het middagmaal roept Marcela alle chicos en begeleiders bijeen in de eetzaal. “Vandaag”, zo begint ze, “is een belangrijke dag, want vandaag is de laatste dag van Mauro in het Centro de día.”
Mauro vierde in januari zijn zeventiende verjaardag. En, wat belangrijker is, tegelijkertijd vierde hij ook het behalen van zijn diploma in de lagere school. Apetrots vertelde hij me al verschillende keren dat hij nu de middelbare school zou beginnen, en hard zou werken om boekhouder te worden.
Tijdens het afscheidsfeestje vertelt Marcela dat de weg om dit te bereiken niet makkelijk was. “Er zijn veel ruzies, geschreeuw, en heel veel gesprekken aan vooraf gegaan. Maar wij zijn steeds blijven geloven dat jij dit kon bereiken.”
De andere chicos, gewoonlijk zo rumoerig, luisteren geïntrigeerd. “Ik wou dat ik op jou plaats stond”, zegt David, een jongen van 24 jaar, “maar ooit zal ik daar ook geraken”.
Mauro krijgt een foto cadeau als herinnering aan zijn aanwezigheid in het Centro de día, en de kleinsten geven hem een tekening die ze samen gemaakt hebben. Wanneer hij het woord krijgt, vertelt hij dat hij het Centro de día en de mensen die hij er leerde kennen, zal missen. Dat hij wel eens op bezoek zou komen, als hij in het middelbaar uit de les gezet wordt voor slecht gedrag.
Maar vooral dat hij erg trots is op zichzelf.
Mauro vierde in januari zijn zeventiende verjaardag. En, wat belangrijker is, tegelijkertijd vierde hij ook het behalen van zijn diploma in de lagere school. Apetrots vertelde hij me al verschillende keren dat hij nu de middelbare school zou beginnen, en hard zou werken om boekhouder te worden.
Tijdens het afscheidsfeestje vertelt Marcela dat de weg om dit te bereiken niet makkelijk was. “Er zijn veel ruzies, geschreeuw, en heel veel gesprekken aan vooraf gegaan. Maar wij zijn steeds blijven geloven dat jij dit kon bereiken.”De andere chicos, gewoonlijk zo rumoerig, luisteren geïntrigeerd. “Ik wou dat ik op jou plaats stond”, zegt David, een jongen van 24 jaar, “maar ooit zal ik daar ook geraken”.
Mauro krijgt een foto cadeau als herinnering aan zijn aanwezigheid in het Centro de día, en de kleinsten geven hem een tekening die ze samen gemaakt hebben. Wanneer hij het woord krijgt, vertelt hij dat hij het Centro de día en de mensen die hij er leerde kennen, zal missen. Dat hij wel eens op bezoek zou komen, als hij in het middelbaar uit de les gezet wordt voor slecht gedrag.
Maar vooral dat hij erg trots is op zichzelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten