Magische eieren

Op het einde van de dag brengen we alle chicos samen in de eetzaal. Wanneer ze allemaal een plaatsje gevonden hebben rond de grote tafel, vertelt Lili dat we een verrassing voor hen bedacht hebben. Een verrassing die te maken heeft met de tijd van het jaar, met het feit dat het centro de día twee dagen dicht gaat. Een verrassing met voedsel voor de buik en voor de ziel.
De opwinding rond de tafel neemt toe, tot Pato in de zaal verschijnt met een schotel waarop drie reuzegrote paaseieren liggen. De kinderen kijken gefascineerd naar deze mysterieuze lekkernij, die iets magisch uitstraalt. Ariel, die vandaag jarig is, mag het ei in stukken breken. Zijn ogen fonkelen wanneer hij de deegrol hoog in de lucht zwaait. Onder luid applaus breekt hij het ei in honderd stukken. Tussen de chocoladebrokken ontdekken we rolletjes papier waar korte gedichtjes op geschreven zijn. Elk kind mag een stuk chocolade en een papiertje nemen. Een voor een lezen we ons gedichtje luidop voor, terwijl de anderen met volle mond luisteren.
Plots voel ik een schuchter tikje op mijn schouder. Leo, een klein, tenger jongetje van amper acht jaar, dat de hele dag geen woord heeft durven zeggen, reikt me zijn gedichtje aan. “Wil je dat ik je tekstje voorlees?”, vraag ik hem. Hij knikt verlegen van ja. En een kleine, bijna onzichtbare glimlach tekent zich op zijn lippen wanneer ik voorlees:

« La noche se hizo más noche
con el canto de los grillos.
¡Qué linda estaba la luna
recostadita en el río ! »
Javier Villafañe

« De nacht werd steeds meer nacht
met het gezang van de krekels.
Hoe knap zag de maan eruit
Zachtjes neergevlijd op de rivier! »
Javier Villafañe