El día de la memoria
Vandaag, 24 maart, blijven de deuren van alle scholen, winkels en bedrijven dicht. Het is immers exact 33 jaar geleden dat een junta van militairen een staatsgreep pleegt, en zo de bloedigste dictatuur van de Argentijnse geschiedenis inzet. Het “terrorismo de estado” zal duizenden andersdenkenden gevangennemen, folteren en doen verdwijnen.
Om deze gruwel nooit te vergeten, wordt elk jaar een spontane optocht gehouden. Geen enkele organisatie heeft affiches, TV of internet nodig om op te roepen om aan de betoging deel te nemen: niemand vergeet de jaarlijkse afspraak.
Wanneer we toekomen aan het plein vanwaar de mars zal vertrekken, zien we een familie met jonge kinderen wegvluchten. Ze vertellen ons dat er weer met stenen gegooid is. Twee organisaties zijn beginnen ruzie maken om wie vooraan in de betoging zou lopen, en het geschil is ontaard.
Wanneer de optocht vertrekt, verandert de mensenmassa in een kilometerslange sliert van vlaggen, slogans, muziek en dans. We laten een spoort van confetti en graffiti achter ons.
De tocht eindigt aan het Monument, met een toespraak van de grootmoeders van Plaza de Mayo en een concert. Ik ontmoet er vrienden die ik al zes jaar niet meer gezien heb. Zelfs de kinderen van het Centro de día, geboren tijdens de democratie, zijn present. Het is ontroerend te zien hoeveel mensen zich hier nog betrokken voelen bij de gruwel van hun geschiedenis.
Vandaag, 24 maart, blijven de deuren van alle scholen, winkels en bedrijven dicht. Het is immers exact 33 jaar geleden dat een junta van militairen een staatsgreep pleegt, en zo de bloedigste dictatuur van de Argentijnse geschiedenis inzet. Het “terrorismo de estado” zal duizenden andersdenkenden gevangennemen, folteren en doen verdwijnen.
Om deze gruwel nooit te vergeten, wordt elk jaar een spontane optocht gehouden. Geen enkele organisatie heeft affiches, TV of internet nodig om op te roepen om aan de betoging deel te nemen: niemand vergeet de jaarlijkse afspraak.
Wanneer we toekomen aan het plein vanwaar de mars zal vertrekken, zien we een familie met jonge kinderen wegvluchten. Ze vertellen ons dat er weer met stenen gegooid is. Twee organisaties zijn beginnen ruzie maken om wie vooraan in de betoging zou lopen, en het geschil is ontaard.Wanneer de optocht vertrekt, verandert de mensenmassa in een kilometerslange sliert van vlaggen, slogans, muziek en dans. We laten een spoort van confetti en graffiti achter ons.
De tocht eindigt aan het Monument, met een toespraak van de grootmoeders van Plaza de Mayo en een concert. Ik ontmoet er vrienden die ik al zes jaar niet meer gezien heb. Zelfs de kinderen van het Centro de día, geboren tijdens de democratie, zijn present. Het is ontroerend te zien hoeveel mensen zich hier nog betrokken voelen bij de gruwel van hun geschiedenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten