La visita de Diego

De wekelijkse teamvergadering verloopt vandaag een beetje stroef. We stellen ons heel wat existentiële vragen: Zijn we nog wel efficiënt? Kunnen we op tegen alle negatieve krachten van de maatschappij? Vertrouwen de chicos ons eigenlijk wel? Eenzijdige antwoorden blijven uit. En net wanneer de sfeer te bedrukt dreigt te worden, valt Diego binnen, als een Deus ex machina.
Diego is een stevige, geblondeerde twintiger met een stralende glimlach. Hoewel hij al een paar jaar niet meer naar het centro de día hoeft te komen, blijft hij gehecht aan de mensen die hem vroeger zo goed vooruit geholpen hebben. Vandaag komt hij ons een bezoekje brengen om ons zijn pas geboren dochtertje, een mollig en blozend baby’tje, voor te stellen. Apetrots vertelt hij dat hij samen woont met de mama van het meisje, en werk gevonden heeftin een fabriek dicht bij zijn huisje. Hij straalt van geluk.
En dan wil hij ons iets speciaals tonen. Hij stroopt de mouw van zijn trainingsvest omhoog, en daar, op heel zijn onderarm, staat in schoonschrift “Morena” getatoeëerd. Morena, bruintje, de naam van zijn dochtertje.

Verjaardagsfeest

« Chicos, wij verwachten jullie volgende donderdag om de verjaardagen te vieren ! Wees erbij, we gaan ons amuseren! We verwachten jullie! »
De uitnodiging, op een stukje papier gekrabbeld en in zwart-wit gekopieerd, doet de ronde. Op de dag van de afspraak loopt het Centro de día vol. De overvloed aan kinderen en de – typisch Argentijnse – last minute organisatie zorgen ervoor dat het allemaal wat chaotisch verloopt. De slingers moeten nog gemaakt worden, de spelletjes veroorzaken een paar incidentjes, en de kaarsjes op de taart moeten wel vijf keer opnieuw uitgeblazen worden. Het cadeautje dat de jarigen krijgen, een busje deodorant, wordt al snel gebruikt om mekaar vol te spuiten.
Al die opwinding zorgt er misschien wel voor dat de chicos heel even aan iets anders denken, en hun problemen op een gezonde manier kunnen vergeten. Zo kan Marcelo bv. even vergeten dat het koud begint te worden ’s nachts, op het pleintje waar hij slaapt. Jésica hoeft er even niet aan te denken dat haar dronken vader niet verhindert dat haar oudere broer haar slaat. José Luis vergeet misschien wel even dat er geen stromend water is in het ‘huis’ waar hij samen met zijn zes broertjes en zusjes woont. En Ángel, dat zijn verslaafde moeder hem niet eens gaan zoeken is toen hij thuis weggelopen is. Damián: hand vol breuken, omdat hij er telkens weer mee tegen de muur slaat wanneer hij deze wereld niet meer aankan. Roberto: twintig hechtingen in het hoofd, aanval met machetes, rivale drugsbende. En Ariel, Arielito, voelt even de huiselijke warmte die zijn mama hem al meer dan een jaar lang niet meer wil geven.
Zelfs Marcela, die nu al twintig jaar lang in dit project werkt, is vandaag onder de indruk te zien dat zoveel kinderen in mensonwaardige situaties leven.

Altas Cumbres

Een vluchtige kus op de achterbank van de taxi. J. stapt uit, hij en zijn reusachtige rugzak worden steeds kleiner in de achterruit, tot we de bocht inrijden en alles weer verandert in een herinnering. In de bus die me naar Rosario brengt, mijmer ik verder, terwijl de beelden van deze droomvakantie voor mijn ogen defileren. Ik laat jullie graag even meegenieten.

Verhalen uit een jonge democratie – Deel 3

Heeft iemand Jorge López gezien ?

Tijdens de manifestatie op de Día de la Memoria worden de muren gevuld met graffiti. Een ervan, die vaak terugkomt, luidt “Heeft iemand Jorge López gezien?”
Jorge Julio López is – was? – een van de duizenden linkse militanten die ‘verdwenen’ zijn tijdens de laatste Argentijnse dictatuur. Hij overleefde de terreur, overwon zijn angst, en werd, op rijpe leeftijd, een van de bestrijders van de straffeloosheid. Hij getuigde in verscheidene processen tegen verantwoordelijken van de dictatuur. De avond voordat hij een pleidooi zou voeren in een belangrijke rechtszaak tegen een militair… is hij plots uit zijn woonst verdwenen.
Vandaag, ruim twee jaar later, is er nog steeds geen spoor van de oude man. Niemand werd in verdenking gesteld, er wordt nauwelijks onderzoek gevoerd. De enige persoon die aangeklaagd werd, is een zekere Fernando Grenno, omdat hij met een spuitbus op een muur “Aparición con vida de Jorge López” geschreven had.
De Argentijnen leven nu al 26 jaar in democratie, maar de krachten van de dictatuur blijven ondergronds doorwerken. Militairen ontsnappen aan hun proces, omdat ze zogezegd oud, ziek of dement zijn. Enkele medeplichtige politici blijven aan de macht. En iemand die anders denkt en zijn nek uitsteekt, loopt het risico plots te ‘verdwijnen’.