Verjaardagsfeest

« Chicos, wij verwachten jullie volgende donderdag om de verjaardagen te vieren ! Wees erbij, we gaan ons amuseren! We verwachten jullie! »
De uitnodiging, op een stukje papier gekrabbeld en in zwart-wit gekopieerd, doet de ronde. Op de dag van de afspraak loopt het Centro de día vol. De overvloed aan kinderen en de – typisch Argentijnse – last minute organisatie zorgen ervoor dat het allemaal wat chaotisch verloopt. De slingers moeten nog gemaakt worden, de spelletjes veroorzaken een paar incidentjes, en de kaarsjes op de taart moeten wel vijf keer opnieuw uitgeblazen worden. Het cadeautje dat de jarigen krijgen, een busje deodorant, wordt al snel gebruikt om mekaar vol te spuiten.
Al die opwinding zorgt er misschien wel voor dat de chicos heel even aan iets anders denken, en hun problemen op een gezonde manier kunnen vergeten. Zo kan Marcelo bv. even vergeten dat het koud begint te worden ’s nachts, op het pleintje waar hij slaapt. Jésica hoeft er even niet aan te denken dat haar dronken vader niet verhindert dat haar oudere broer haar slaat. José Luis vergeet misschien wel even dat er geen stromend water is in het ‘huis’ waar hij samen met zijn zes broertjes en zusjes woont. En Ángel, dat zijn verslaafde moeder hem niet eens gaan zoeken is toen hij thuis weggelopen is. Damián: hand vol breuken, omdat hij er telkens weer mee tegen de muur slaat wanneer hij deze wereld niet meer aankan. Roberto: twintig hechtingen in het hoofd, aanval met machetes, rivale drugsbende. En Ariel, Arielito, voelt even de huiselijke warmte die zijn mama hem al meer dan een jaar lang niet meer wil geven.
Zelfs Marcela, die nu al twintig jaar lang in dit project werkt, is vandaag onder de indruk te zien dat zoveel kinderen in mensonwaardige situaties leven.