Intens

Acht maanden geleden vulde ik mijn reuzegrote valies om op avontuur te vertrekken. Vandaag, terug thuis, leeg ik er niet één maar twee, aan een tergend langzaam tempo. Elk voorwerp dat ik eruit haal is geladen met herinneringen.
Herinneringen aan workshops, feestjes, uitstapjes, reizen…
ontmoetingen, vriendschappen, hechte banden…
moeilijkheden, hindernissen, helpende handen en successen…
blikken, glimlachen, tranen, omhelzingen, stemmen…
landschappen, smaken, geuren, gevoelens, klanken…
en emoties. Zoveel sterke emoties.
Bij de onvermijdelijke vraag “En? Hoe was ’t in Argentinië?” heb ik maar één woord in de mond: intens.

Ooit vertelde Fernando mij dat, wanneer je met het vliegtuig reist, je ziel net als een kauwgom is. Ze kleeft vast op de plaats waar je vertrekt, en wordt uitgerekt tot de plaats waar je heen gaat.
Ik ga de douane door, en kijk nog even over mijn schouder. Dat is wanneer ik besef dat mijn ziel, mijn hart én mijn hoofd niet vastgekleefd zitten, maar diepe wortels geschoten hebben in dit land. Ik maak me zorgen: zal ik terug wortel kunnen schieten in mijn land? Wil ik dat wel? Waar is mijn land?

In mijn oren weerkaatst de troostende stem van Joaquín Sabina: “No hay nostalgia peor que añorar lo que nunca jamás sucedió" (Er bestaat geen ergere heimwee dan te missen wat nooit of te nimmer gebeurd is). Het vliegtuig stijgt op, Buenos Aires wordt steeds kleiner. Ik buig nog snel door het raampje en graai alles wat ik kan vastgrijpen mee. Het stukje Argentinië dat ik leren kennen heb, wil ik blijven koesteren, waar ik ook ben. Sur o no sur.