In een van zijn teksten schrijft Galeano: “Een man uit het dorp van Neguá, aan de kust van Colombia, kon tot in de hoge hemel klimmen. Toen hij terugkwam, vertelde hij. Hij zei dat hij van daarboven het menselijk leven had aanschouwd. En hij zei dat we een zee van vuurtjes zijn.- De wereld is dat, onthulde hij, een massa mensen, een zee van vuurtjes.
Elke persoon schijnt met zijn eigen licht tussen alle anderen. Er zijn geen twee gelijke vuurtjes. Er zijn grote vuurtjes en kleine vuurtjes en vuurtjes in alle kleuren.”
Er zijn ambachtelijke vuurtjes, houtbewerkende vuurtjes of vuurtjes die zeefdrukken maken. Er zijn vuurtjes die naar school gaan, vuurtjes die kraanvogeltjes in papier vouwen, en vuurtjes die spelen. Er zijn verjaardagsvuurtjes, vuurtjes die naar het park gaan om te lezen, en vuurtjes die naar het voetbalstadium gaan. Er zijn vuurtjes die paaseieren eten, vuurtjes die pingpong spelen en vuurtjes die mandala’s inkleuren. Er zijn ook theatervuurtjes: vertellers, oude mannen, wachters en koningen. Vuurtjes die applaus verdienen. En af en toe kom je eens wat oudere vuurtjes tegen, die hun ervaring, hun liefde en hun geduld delen met de jongere vuurtjes.
“Sommige vuurtjes, flauwe vuurtjes, geven geen licht en branden niet eens; maar de vuurtjes van het Centro de día branden het leven met zoveel zin dat je er niet naar kunt kijken zonder te knipperen met je ogen, en wie er dicht bij komt, ontvlamt.”
Liefste CHICOS, ik zou graag hebben dat jullie af en toe eens terugdenken aan “dat woordje dat we allemaal geleerd hebben in de verhalen van onze jeugd,ABRACADABRA,
het magische woord dat alle deuren opende, en denk er dan bij dat abracadabra in het oud Hebreeuws betekent: stuur je vuur uit tot op het einde.
Ik hoop dat jullie dat blijven doen, dat jullie blijven jullie vuur uitzenden, en met een beetje geluk kan ik, ginds ver, in België, af en toe een vonkje zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten