Een toast op grensverleggende vriendschappen!

KRONIEK VAN DE STAD MONTEVIDEO

Julio César Puppo, bijgenaamd de Houthakker, en Alfredo Gravina, ontmoetten elkaar bij het vallen van de avond, in een buurtcafé in Villa Dolores. Het is zo dat ze, toevallig, ontdekten dat ze buren waren:
- Zo dichtbij en zonder het te weten.
Ze trakteerden mekaar op een glas, en op nog één.
- Je ziet er heel goed uit.
- Schijn bedriegt.
En zo gingen er een paar uur en veel glazen voorbij, terwijl ze praatten over de zotte tijd en over hoe duur het leven wel is, over verdwenen vrienden en plaatsen die niet meer bestaan, herinneringen uit hun jonge jaren:
- Weet je dat nog?
- Natuurlijk, hoe zou ik dat kunnen vergeten.
Toen het café uiteindelijk zijn deuren sloot, liep Gravina mee met de Houthakker tot aan de deur van zijn huis. Maar daarna wou de Houthakker een wederdienst bewijzen:
- Ik loop even met je mee.
- Doe geen moeite.
- Dat zou er nog aan ontbreken.
En met dat heen- en weergeloop waren ze de hele nacht bezig. Soms hielden ze halt, door één of andere plotse herinnering of omdat de stabiliteit nogal te wensen liet, maar daarna gingen ze verder met hun komen en gaan van hoek tot hoek, van het huis van de ene naar het huis van de andere, van de ene deur naar de andere, alsof ze gebracht en weggedragen werden door een onzichtbare slinger, terwijl ze van mekaar hielden zonder het te zeggen en mekaar omhelsden zonder elkaar aan te raken.

Eduardo Galeano