An staat voor de deur!

Een tikkeltje zenuwachtig sta ik voor de deur van het Centro de día. Mijn komst vandaag is een verrassing voor de chicos. Wanneer ik aanbel, hoor ik iemand roepen: "Hé, An staat voor de deur!", waarop een andere stem reageert: "Doe niet stom, An is terug naar haar land, hoe zou ze hier voor de deur kunnen staan?!"
Marcelo laat me binnen met een stevige omhelzing en een "meisje, wat een mooie verrassing!" Het wordt plots stil, niemand weet goed wat zeggen. Maar dan breekt Mauro - wie anders - de stilte, omhelst me en zegt: "Elke dag heb ik naar de foto van onze toneelgroep gekeken, om niet te vergeten hoe je eruit ziet!"

Drie maanden is het geleden dat ik de chicos gezien heb. Een eeuwigheid,zo lijkt wel, als ik verneem wat er in die tijd allemaal gebeurd is.
José Luis is, samen met zijn mama en zijn zes broertjes en zusjes, terug naar de Chaco vertrokken, de arme provincie in het noorden van het land, waar ze vandaan komen. Er was een moord gepleegd in de sloppenwijk waar ze woonden, een van zijn broers werd verdacht en de hele familie bedreigd. José heeft niet eens zijn schooljaar kunnen afmaken, net nu hij goed op weg was.
Joni, 'mijn koning', komt ook niet meer naar CHICOS. Samen met zijn vriendin is hij verschillende keren betrapt op stelen in de straat van het Centro de día, en heeft zo al zijn kansen verspeeld. In december had hij zijn diploma lager onderwijs moeten halen.
Ariel, die plots verdwenen was na de toneelvoorstelling, is er vandaag wel weer bij. Wanneer ik binnenkom, krimpt hij plots ineen en staart naar de grond. Belén vertelt me dat hij zich dood schaamt omdat hij niet komen opdagen is op mijn afscheid. Hij was zo gehecht aan me geraakt, dat hij boos was dat ik hem in de steek liet. Ik geef hem een knuffel, en zo komt er weer een glimlach op zijn aandoenlijke gezicht. Hij telt mijn vlechtjes, en toont me zijn kaft met huistaken en toetsen: geen enkele keer haalde hij minder dan 8/10. Hij beëindigt straks wel zijn schooljaar met een persoonlijk succes.
Ook Andrés doet het goed, zo blijkt. Hij zit in het eerste middelbaar en krijgt intensieve bijles Engels van Hernán en Roxana. "Vertel eens aan An hoe je toets Engels gegaan is", vraagt Belén. Andrés blijft voor zich staren en antwoordt: "goed". "Zo maar goed?", dringt ze aan. "Hoeveel heb je gehaald?" Andrés, met een nauwelijks zichtbare, maar onmiskenbare trots, antwoordt: 10/10.