Mandala’s
magische cirkels om elkaar te ontmoeten
Op woensdag 16 december om 19 u openen we ons huis
om samen met u de vreugde van de ontmoetingen te vieren.
Om kwart voor zeven staat al een hoop volk voor de deur, en dat in een land waar niemand op tijd komt. De chicos hebben hun ouders of begeleiders uitgenodigd om te komen meegenieten van de eindejaarstentoonstelling, waarin de vruchten van hun werk in de workshops te zien zijn.
Wanneer de deuren dan eindelijk opengaan, kunnen de kinderen hun ogen nauwelijks geloven. Het anders ietwat sombere Centro de día is omgetoverd tot een kleurrijk huis vol magische cirkels die rust en vreugde uitstralen. Het zijn mandala’s, ingekleurd door de jongeren tijdens een van de workshops. De volwassenen kijken vol bewondering naar de chicos, die trots tonen welke mandala’s zij gemaakt hebben. De ontmoeting tussen groot en klein vindt plaats.Voor de kinderen is het een hele gebeurtenis. Romina heeft haar haar laten opsteken en ruikt naar parfum, Estela heeft haar zusjes uit het weeshuis mogen uitnodigen. Andrés, die anders zo verlegen en gesloten is, heeft het aangedurfd zijn leerkrachten op te bellen om hen persoonlijk uit te nodigen. Noelia heeft heel haar familie meegebracht. Haar oudere zus, die vroeger ook naar het Centro de día ging, mijmert over mooie herinneringen uit vervlogen tijden.
Het lijkt wel of geen van deze kinderen zich ooit zorgen heeft moeten maken over wat ze ’s avonds zullen eten, over waar ze de nacht zullen doorbrengen, over wie voor hen zal zorgen als ze ziek zijn. Op de gezichten staat enkel trots en geluk te lezen.
Nadat wij, de begeleiders, onze workshops toegelicht hebben, krijgen de jongeren het woord. Door fel versierde kartonnen buizen, susurradores (fluisteraars) genaamd, fluisteren ze gedichtjes die ze zelf geschreven hebben in de literaire workshop, recht in het oor van hun luisteraars.
En dan is het de beurt aan Estefanía, de ster van de avond. Ze heeft al haar angsten, ontgoochelingen en woede neergepend in een rapnummer van kwaliteit. Op één week tijd heeft ze het nummer van buiten geleerd en ingeoefend. Pato, Marcos en ik geven haar een ritmische ruggensteun, en flankeren haar om haar podiumvrees te beperken. Het applaus is oorverdovend. Estefanía straalt van geluk. Hadden haar ouders dit maar meegemaakt.Ook Estela, haar kamergenootje van het tehuis, glundert. Haar ouders zijn zo trots op haar vorderingen, dat ze haar uitgenodigd hebben om kerstavond bij hen thuis te vieren. Dat was in jaren niet gebeurd. En Estefanía, die mag mee.
Ontroerd plooi ik de uitnodiging, die in mijn hand verfrommeld zit, terug open. En ik lees:
Mandala’s
magische cirkels om elkaar te ontmoeten
Geen opmerkingen:
Een reactie posten