Morgen lezen we verder

Ariel heeft me mijn lange afwezigheid ondertussen vergeven. Hij was vorig jaar een van mijn acteurs en mijn trouwste bezoeker in de bibliotheek. Zijn grote held is Willy, een tenger maar slim aapje dat de hoofdrol speelt in een reeks van Anthony Browne.
"Hoe heette het liefje van Willy ook al weer?", vraag ik hem, alsof ik het niet meer wist. Grijnzend roept hij "Millie!"

Telkens wanneer ik een nieuw boek van Willy uit de kast haalde, begonnen zijn oogjes te fonkelen. Toen Marcela, tijdens een van de workshops, aan de chicos vroeg hoe ze het liefst lazen: in stilte, luidop, alleen, samen... antwoordde Ariel: "Ik heb liefst dat An voor mij voorleest."

Vandaag wil Ariel me een wederdienst bewijzen. Wanneer ik hem vraag om mij de nieuwe boeken in de bibliotheek te tonen, haalt hij er een prachtig poëzieboek uit, De vogel van de ziel, en leest er voor mij uit voor:

"Wanneer iemand boos is op ons
dan sluit de vogel van de ziel
zich op in zichzelf,
stil en droevig.

En wanneer iemand ons omhelst,
dan groeit de vogel van de ziel,
die diep, erg diep in het lichaam woont,
groeit tot hij bijna heel ons binnenste vult.
Zoveel deugd doet hem de omhelzing."

Ik luister ontroerd naar hem, verbaasd over de vlotheid waarmee hij nu al voorleest. Wanneer Ariel moe wordt van de inspanning, neemt hij een bladwijzer, schrijft er zijn naam op, en bergt het boek terug op.
"Morgen lezen we verder", belooft hij me.