Naar de bron

Mijn tocht begint aan de oever van het meer Nahuel Huapi. In haar azuurblauwe wateren schuilt, zo wordt vertelt, het monster Nahuelito. De legende, een Patagonische versie van het monster van Loch Ness, werd in het leven geroepen om duikers af te raden de bodem van het meer te verkennen. Het kristalheldere water bedekt immers de overschotten van heel wat andersdenkende studenten, arbeiders, intellectuelen en andere dromers, die tijdens de laatste dictatuur vanuit helikopters in het meer gegooid werden. Althans, men vertelt dat zo’n verhalen worden verteld.



Het gekabbel van een bergriviertje begeleidt me langs het steile en slingerende pad, terwijl mijn vermoeide benen me naar een van de toppen van de Andes hijsen. Het rustige geluid verandert langzaam in een geruis, dat van tientallen watervalletjes die zich, net zoals ik, een weg banen tussen de rotsen. Naarmate ik de top nader, wordt het kronkelende pad een perfecte spiraal, die als een slinger op een kerstboom naar het hoogste punt verlangt. Ik denk terug aan een roman van Alejo Carpentier, en voel hoe een cirkelvormige beweging toch tot vooruitgang kan leiden.
Naarmate de top dichterbij komt en het geruis overheersender wordt, voel ik de zon steeds harder branden op mijn veel te bleke huid. Ik verfris me in de waterval, die met toenemend enthousiasme naar beneden klettert. En dan, na de laatste bocht, word ik plots verblind door een reusachtige, witte vlakte. Het is de gletsjer die, in een eindeloos duel met de zon, druppel voor druppel een deel van zijn rijkdom afstaat aan het meer.
Uitgeput door de tocht, laat ik me gewillig overvallen door de immensheid van de natuur. Het landschap, in een cirkel van 360 graden rondom de top van de Cerro López, doet me duizelen. Ik ga liggen op een rots, en zie plots dat vlak boven mijn hoofd twee condors cirkelen, tot ook zij gaan rusten op een rots. Net als zij ben ik slechts een stip in de immensheid van het bestaan.
Onder het gewicht van mijn voet breekt een brokje van de gletsjer af, en valt in een van de talloze watervalletjes. Het vervolgt zijn weg naar het dal, zoals zoveel andere brokjes, die elkaar ontmoeten daar waar de watervallen als een trechter samen uitmonden in de rivier. Wanneer ze hun tocht beëindigen in de diepe wateren van Nahuel Huapi, kleurt de ondergaande zon de bergtoppen met een dieprode gloed.

Deze tocht is als een mandala: een cirkelvormige beweging van binnen naar buiten, waarmee een kind de wereld ontdekt, en dezelfde beweging van buiten naar binnen, waarmee een volwassene tot introspectie komt.
Deze tocht is zoals het leven.

Bariloche, 15/01/10