Mijn trouwste klant is sinds jaar en dag Ariel. Vorig jaar las ik hem elke dag een ander verhaal voor: van Willie, de verlegen aap die een voetbalheld wil worden; van Olivia, het varken dat een eenmansfanfare wil oprichten, of van de drie lieve wolfjes en het gevaarlijke zwijn.
Dit jaar heeft Ariel me niet meer nodig: hij leest zelf, en is niet verlegen om voor de andere chicos voor te lezen, vooral als Florencia naar hem luistert. Sinds ik hem verteld heb over een rare man die tegen windmolens vecht, leest hij elke dag één bladzijde uit de originele Don Quijote, en vertelt me dan wat er gebeurt in het verhaal. “Die Sancho Panza is megacool”, vindt hij.Estela voelt zich ook thuis in de bib, vooral wanneer ik haar voorlees uit “Puc es Puc”, het verhaal van twee eivormige dikkerdjes die verliefd worden en veel kindjes krijgen. Wanneer Estela in de lach schiet, stampt de kleine Gerónimo onder haar navel mee van plezier.
Ondertussen is Andrés de bib binnengegleden, blij dat niemand hem opgemerkt heeft. Hij gaat recht naar het rek met encyclopedieën en verdiept zich stilletjes in meteorieten, dinosaurussen en natuurrampen. Wanneer ik hem over Haïti vertel, vraagt hij me verbaasd: “Is dat écht het armste land van Amerika?! Nog ármer dan Argentinië??!!”
Roberto komt zich ook in een van de poefs gooien, en dan begint mijn echte werk. Ik moet snel een boek vinden dat hem kan boeien, want anders valt hij in slaap of begint hij de anderen te storen. Hij komt immers zelden uitgeslapen of nuchter toe ’s ochtends, want zijn bed is een bank op het pleintje. Vandaag lukt het me alvast hem te boeien met de boekjes van Sapo, de vriendelijke pad in het rode zwembroekje.
En dan steekt de kleine Nicolás, het zoontje van onze poetsvrouw, zijn neus binnen. Hij kijkt nieuwsgierig rond, alsof hij iemand zoekt, en verdwijnt dan weer in de gang. Even later komt hij terug, met de Rubén, de stoere jongen die houtbewerking volgt, aan de hand. “Hier, naast me in de zetel!”, beveelt Nicolás.
Rubén weet wat hem te doen staat: hij neemt een boek vast, leest de eerste lettergreep van elk woord voor en volgt mee met zijn vinger. Nicolás herhaalt lettergreep per lettergreep, en probeert de woorden te vervolledigen: Wil…lie de goril…la houdt van voet…bal en ba…nanen! Wanneer Nico fout raadt, schieten ze alletwee in een schaterlach, en Ariel, Florencia, Estela, Andrés, Roberto en ik lachen mee.De bibliotheek van het Centro de día heeft iets magisch. De kinderen leren er niet alleen lezen, ze leren er hun verbeelding gebruiken en leven zich in in de personages. De symboliek en de positieve boodschap waarmee kinderboeken geladen zijn, helpen hen zich een andere toekomst in te beelden en te kiezen. En onze felgekleurde zitzakken zijn de beste plek om de problemen van de straat even opzij te schuiven, en innerlijke rust te vinden.
Bedankt aan alle Wispelbergers die meegewerkt hebben aan de Kerstmarkt 2009. Met jullie donatie beschermen jullie samen met ons dit kleine wereldje, uniek op deze grote wereld.
