Ciudad Esperanza

Ciudad Esperanza is een perfecte stad, waarin niemand meer is dan een ander. Niemand komt iets tekort, want we delen alles wat we hebben. Er is geen geweld of vervuiling, en daarom hebben we geen politie of ziekenhuis nodig. Geld bestaat hier niet, want we hebben een marktje waar de mensen dingen die ze op overschot hebben, kunnen ruilen tegen dingen die ze nodig hebben.
Er is een school, een bibliotheek, een theater, een fontein en een vuurtoren. Op het strand is er een cafeetje waar de mensen die naar de zee gaan, kunnen ontbijten. Het openbaar zwembad ligt er juist naast. We hebben twee parken met dennenbomen, fruitbomen en een bankje om mate te drinken. Een grote brug verbindt de twee parken, zodat de voetgangers rustig de baan kunnen oversteken.
Ciudad Esperanza is een stad omringd door natuur. Er is een waterval met kristalhelder water, waarvan de inwoners kunnen drinken, en een uitgestrekt strand met wit zand, palmbomen en kokosbomen.
In het huis van Belén staat een grote houtkachel die in de kille winterdagen de bezoekers verwarmt, terwijl ze mate drinken. Op het huis van Romina prijkt een grote antenne om samen met haar vrienden naar de matchen van het Wereldkampioenschap te kijken. Het huis van Adriana, dicht bij het strand, is heel kleurrijk en gezellig, en daarom komen er steeds vrienden over de vloer. In het huis van An is er een groot raam om naar de zonsondergang op zee te kijken. Haar buurvrouw, Estefanía, die in een behekst huis woont, maakt medicamenten met de planten uit haar tuin, om alle inwoners van de stad te genezen wanneer ze ziek zijn. Voor Ariels huis staat zijn auto geparkeerd. Andrés heeft een grote appelboom in zijn tuin. Het huis van Patricio wordt steeds bezocht door vogels, en er klinkt altijd muziek. Estela en Marcela delen een tuin met veel vogels en een boom. Al hun vrienden wonen in de buurt. Ze hebben een prachtig zicht op zee.
In de duisternis van de nacht zal er steeds een lichtje zijn om je naar de oever te brengen. Het komt uit de vuurtoren, waar Pablo, Rubén, Samuel en Mauro wonen.
Ciudad Esperanza is een mooie stad, de gedroomde plek om te wonen.

De makers en inwoners van Ciudad Esperanza: Belén, Joel, Rubén, Romina, An, Estefanía, Adriana, Estela, Ariel, Jonatán, Aldana, Marcela, Samuel, Patricio, Pablo, Jeremías, Nadia, Jésica, Roberto, Andrés, María, Mauro, Diego, Daiana en Damián.

Op zoek naar harmonie

In november 2009 gingen we met onze chicos op bezoek bij een jeugdorkest in een sloppenwijk. Surfend op het enthousiasme dat die ontmoeting gegenereerd had, beslisten Pato en ik een muziekworkshop in het leven te roepen in het Centro de día.
Dat het niet eenvoudig zou worden, dat konden we wel raden. Net zoals in mijn toneelworkshop vorig jaar zouden de chicos niet steeds aanwezig zijn, of niet steeds in staat om zich te concentreren. Gebrek aan zelfvertrouwen, geduld, fijne motoriek,… aan hindernissen zou het ons in dit parcours niet ontbreken.
Maar moeilijk gaat ook. Vandaag, vijf maand later, hebben we ons eerste concertje achter de rug. Bescheiden van formaat, met veel versterking van volwassen muzikanten, maar boordevol zin, trots en enthousiasme, zijn de chicos erin geslaagd het publiek op het pleintje aan het dansen te brengen. Geen grotere beloning voor een beginnend muzikant.
Maar onze belangrijkste doelstelling in deze workshop is niet een orkest te vormen met een groot en hoog gegrepen repertoire. Wij gebruiken de muziek als medium, om te leren luisteren – naar zichzelf en naar elkaar. Om te ervaren dat je met geduld en doorzettingsvermogen ook moeilijke opdrachten kan verwezenlijken in het leven. Om banden te scheppen met anderen, en te leren genieten van non-verbale communicatie. Om negatieve energie uit te werken op trommels in plaats van op elkaar, en ze in de muziek om te zetten tot vreugde. Om protagonist te zijn, en de goedkeurende blik in de ogen van het publiek te zien. Om te ontdekken dat iedereen in staat is te creëren, te ontroeren, te verwonderen. Om te genieten van het musiceren, en om te ervaren dat samenspelen, met geduld, aandacht en respect voor elkaar, de vreugde vertienvoudigt.
Om in een wereld, waarin zoveel dingen niet kunnen, te ervaren en te tonen wat we wél kunnen: luisteren, ontdekken, leren, beleven, ontladen, vreugde beleven, banden scheppen, creëren, delen.
En trots zijn. En terecht.