Op zoek naar harmonie

In november 2009 gingen we met onze chicos op bezoek bij een jeugdorkest in een sloppenwijk. Surfend op het enthousiasme dat die ontmoeting gegenereerd had, beslisten Pato en ik een muziekworkshop in het leven te roepen in het Centro de día.
Dat het niet eenvoudig zou worden, dat konden we wel raden. Net zoals in mijn toneelworkshop vorig jaar zouden de chicos niet steeds aanwezig zijn, of niet steeds in staat om zich te concentreren. Gebrek aan zelfvertrouwen, geduld, fijne motoriek,… aan hindernissen zou het ons in dit parcours niet ontbreken.
Maar moeilijk gaat ook. Vandaag, vijf maand later, hebben we ons eerste concertje achter de rug. Bescheiden van formaat, met veel versterking van volwassen muzikanten, maar boordevol zin, trots en enthousiasme, zijn de chicos erin geslaagd het publiek op het pleintje aan het dansen te brengen. Geen grotere beloning voor een beginnend muzikant.
Maar onze belangrijkste doelstelling in deze workshop is niet een orkest te vormen met een groot en hoog gegrepen repertoire. Wij gebruiken de muziek als medium, om te leren luisteren – naar zichzelf en naar elkaar. Om te ervaren dat je met geduld en doorzettingsvermogen ook moeilijke opdrachten kan verwezenlijken in het leven. Om banden te scheppen met anderen, en te leren genieten van non-verbale communicatie. Om negatieve energie uit te werken op trommels in plaats van op elkaar, en ze in de muziek om te zetten tot vreugde. Om protagonist te zijn, en de goedkeurende blik in de ogen van het publiek te zien. Om te ontdekken dat iedereen in staat is te creëren, te ontroeren, te verwonderen. Om te genieten van het musiceren, en om te ervaren dat samenspelen, met geduld, aandacht en respect voor elkaar, de vreugde vertienvoudigt.
Om in een wereld, waarin zoveel dingen niet kunnen, te ervaren en te tonen wat we wél kunnen: luisteren, ontdekken, leren, beleven, ontladen, vreugde beleven, banden scheppen, creëren, delen.
En trots zijn. En terecht.